Laatst las ik op internet een mooie uitspraak van Diana Dentinger (USA) over opvoeden:

‘Most parents love their children
most parents live worry, guilt, fear, anxiety and frustration’

Met andere woorden: de meeste ouders houden van hun kinderen en willen niets liever dan die boodschap overbrengen. Wat ze echter voorleven is zorg, schuldgevoel, angst en frustratie. Vaak zijn we geprogrammeerd om het negatieve te zien. Het is belangrijk om dan de drive te vinden om weer op zoek te gaan naar rust en harmonie in het gezin. Strijd is dan niet verkeerd. Het kan ook een eye-opener zijn en een uitnodiging bieden voor groei en verandering. 

Diana Dentinger onderscheidt 3 soorten opvoedrelaties. De Amerikaanse termen vertaald naar het Nederlands, zou je ze als volgt kunnen benoemen: 

  1. Comfort zone
  2. Strijd / lijden
  3. Onverschilligheid

Nou lijkt een opvoedrelatie vanuit de comfort zone wellicht de meest harmonieuze en dat is ze ook. Maar of die ook de meeste groei brengt, dat is nog maar de vraag. Opvoeden vanuit de comfort zone geeft aan dat er weinig uitdaging is, maar dat betekent ook dat er weinig groei is. Je doet wat je altijd deed en daar verandert niets aan. 

Echter, daar waar strijd is, daar ligt de uitnodiging om aan de slag te gaan. Als je wilt erkennen dat dat is wat er is: strijd, dan heb je de eerste stap al gezet om verder te komen, om je te ontwikkelen en om te groeien en om jouw kind steeds beter te willen begrijpen. Strijd is dus niet verkeerd, al voelt het allesbehalve prettig. 

Strijd biedt je nieuwe kansen. Het helpt je om te focussen op datgene wat er nodig is. Het maakt je wakker, helder en alert. Je bent meer genegen om iets anders te proberen en als opvoeder buiten je eigen comfort zone te stappen. 

Bij de derde opvoedrelatie zou je je juist meer zorgen moeten maken. Tekenend voor deze opvoedrelatie is bijvoorbeeld dat je onderwerpen met je kind niet meer aansnijdt, uit angst om wederom in de strijd terecht te komen, om ruzie in huis te krijgen. Daarom maar liever geen communicatie. Maar het maakt ook dat ouder en kind niet meer bij elkaar betrokken zijn. Elkaar niet meer kunnen vinden en ook geen moeite doen om elkaar te hervinden. Dan zouden juist alle alarmbellen moeten afgaan.

We leven in een dualistische wereld waarin vrede en conflicten naast elkaar bestaan. Zo werkt het ook met opvoeden. Soms is er harmonie, soms is er strijd. Strijd hoef je niet te verdoezelen. Je hoeft je er niet schuldig over te voelen of te denken dat je faalt als ouder. Strijd geeft aan dat je betrokken bent en het geeft je de uitnodiging om op zoek te gaan naar nieuwe wegen.

Hoe kun je meer vrede, meer liefde in je opvoeding brengen?
hartje 
niet door te ontkennen dat er conflicten zijn, maar juist door te erkennen dat die conflicten bestaan en dat die niet de hele waarheid zijn. De waarheid is dat licht en donker naast elkaar bestaan. Dat ze elkaar aanvullen. De dalen zorgen ervoor dat de pieken zichtbaar worden.
hartje niet door te streven naar een omgeving met alleen maar harmonie en vrede.
Wél door als ouders goed om te gaan met conflicten en kinderen te leren omgaan met conflicten, met strijd en ruzie. Door je kinderen te leren dat een wereld zonder conflicten niet bestaat. Dat die dualiteit er nou eenmaal is. Door te erkennen en te laten zien dat jij als ouder ook licht en donker bent. Dat je, naast je kwaliteiten en talenten, ook zo je onzekerheden hebt. Daar waar jij in je onvermogen komt, in je onzekerheid, in je pijn. Wat gebeurt er als jij daarin geraakt wordt? Hoe reageer je dan? Durf je dan nog naar jezelf te kijken? En durf je daarin mens te zijn en het te laten zien aan je kinderen?

Als je dat durft, als je je kinderen jouw kwetsbaarheid kunt laten zien en hen laat zien hoe jij daarmee omgaat, dan leef je voor aan je kinderen hoe zij daarmee om kunnen gaan. Dan leren zij dat conflict en strijd groei en ontwikkeling op kunnen leveren en geef je hen het vertrouwen dat het nog steeds oké is, ook als er ruzie of strijd in huis is. Daar bouwt je kind zelfvertrouwen mee op en versterk je hun gevoel voor eigenwaarde. Ook als je niet perfect bent, als jullie ruzie maken, mag je nog steeds zijn wie jij bent.

Bron: Inspirerend opvoeden door Conchita van Dijk

 
 
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *