Hoe leer je je kind ‘discipline’?

Hoe leer je je kind ‘discipline’?

Betekenis ‘discipline’ volgens het woordenboek is ‘gehoorzaamheid’ of ‘volgzaamheid’. Zelf vertaal ik het liever naar ‘balans in de opvoedrelatie tussen ouder en kind’. 

Discipline bijbrengen aan je kinderen is geen gemakkelijke taak. Zelfs de beste, meest uitgeruste, meest ontspannen en meest geduldige ouder heeft hier soms moeite mee. Het is immers vrijwel ondenkbaar dat je als ouder altijd in euforische pedagogische stemming leeft. De gemiddelde ouder kent momenten van vermoeidheid, stress en ongeduld. 

Een gouden regel bij het aanleren van discipline aan je kind is ‘consequent zijn’. Prent deze gouden regel in je hoofd, of hang dit op een tegeltje aan je muur. Het zal je helpen op momenten dat je het als ouder nodig hebt. Daarnaast is het voor elke ouder verstandig het goede voorbeeld te geven. Wees zelf ook consequent in je handelen! Kinderen zijn een prachtige 3D kopieermachine; zij doen wat ze zien. 

Een valkuil voor sommige ouders is dat ze discipline aan hun kind proberen bij te brengen door te straffen. Met andere woorden: als het kind niet doet wat de ouder zegt, dan krijgt het kind straf. Maar de vraag die de ouder in dit geval zou moeten stellen is: ‘weet het kind wel wat het wél mag doen?’ in plaats van te straffen voor datgene wat het níet mag doen. 

Daarnaast spelen emoties bij de ouder een grote rol. Heeft het kind eenmaal een grens overschreden, dan wordt de ouder boos. Wat er dan daadwerkelijk gebeurt, is een zichtbare ontlading van de emoties van de ouder. Het kind heeft dan niet meer de aandacht, integendeel, de ouder zélf trekt de aandacht naar zich toe. Het zou de opvoeding dan ook ten goede komen wanneer de ouder zijn eigen emoties in de hand zou kunnen houden. Lastig, dat realiseer ik mij als moeder van 3 kinderen maar al te goed. Daarom hierbij wat handvatten…

  1. Blijf kalm
    Als je als ouder je geduld verliest en boos wordt, is het niet hetgeen waaróm je boos wordt belangrijk voor je kind. Nee, de manier waarop je boos wordt, blijft je kind zich herinneren. De boodschap die je wilt uitzenden komt dus niet aan. Alleen daarom al heeft het geen zin als ouder je geduld te verliezen. Maar vergeet ook niet wat het van jezelf vergt: boosheid is een negatieve energie vreter. Als ouder wil je toch juist positieve energie in je kind steken?
     
  2. Denk aan hetgeen je zegt
    Op het moment dat je vindt dat je je kind ‘terecht mag wijzen’, kan je soms in je eigen verhaal blijven hangen. Frustraties uit je verleden of heden, vermoeidheid, stress, het zijn allemaal factoren die meespelen wanneer je jezelf niet meer in de hand hebt. Maar probeer jezelf er aan te helpen herinneren dat je kind er niets aan heeft als je dingen zegt zoals ‘wat ben je toch een kluns’ of ‘je kan ook helemaal niets’. Hiermee wijs je je kind volledig af met je woorden, ook al voel je dat zelf als ouder niet zo. Je kind kan zich hierdoor onveilig gaan voelen in jullie relatie, en dat is niet je bedoeling. Integendeel: je wil toch dat je kind zich bij jou 100% veilig voelt?
  3. Maak emotioneel contact
    Wanneer je kind stress ervaart, het geduld verliest, verdrietig of boos is en hierdoor gaat schreeuwen of huilen, begin dan met het maken van emotioneel contact met je kind. Pak je kind op of neem het op schoot, sla je armen om je kind heen en wieg het heen en weer. Woorden zijn zelfs overbodig. Hiermee geef je je kind het gevoel dat het zich mag voelen zoals het zich voelt, en op het zelfde moment kalmeer je je kind. Vervolgens kan je in alle rust samen zoeken naar een oplossing voor het probleem of praten over het verdriet. 
  4. Geen lichamelijke straffen!
    Bijna overbodig om te zeggen, maar lichamelijke straffen zijn echt uit den boze! Je kind leert hierdoor dat er lichamelijk gevaar op de loer ligt, en zal er alles aan doen om dat te gaan voorkomen. Je kind ervaart hierdoor stress waardoor je als ouder uiteindelijk meer problemen veroorzaakt dan oplost. 
  5. Leer je kind empathie hebben voor een ander
    Het komt regelmatig voor dat een kind ‘sorry’ moet zeggen tegen een ander kind nadat het onaardig is geweest of stout tegen een ander kind heeft gedaan. Hoewel het een prachtige methode is om je kind sociaal wenselijk gedrag te leren, wordt dit ‘middel’ vaak te vroeg ingezet. Want begrijpt je kind wel wáárom het ‘sorry’ moet zeggen? Effectiever zou het zijn om je kind apart te nemen en dit met hem/haar te bespreken. Stel de vraag hoe je kind zich zou voelen als een ander dat bij hem/haar zou hebben gedaan. Zo leert je kind empathie te krijgen voor het gevoel van een ander. Pas als dat aanwezig is, dan is het mogelijk ‘sorry’ te laten zeggen tegen een ander kind. 
  6. Wees een voorbeeld voor je kind…en laat je kind zichzelf zijn
    Als ouder wil je graag aardig gevonden worden door je kind. Daar is natuurlijk op zich niets mis mee. Maar er zijn ouders die hierin doorslaan door alles te geven wat een kind wilt, te veel aandacht geven, het kind altijd het middelpunt laten zijn. Of juist het tegenovergestelde: er zijn ook ouders die hun kind niet willen verwennen en daarom geen aandacht geven, geen tijd nemen voor hun kind. Het mag duidelijk zijn dat de gouden middenweg de beste weg is. Wees als ouder jezelf en laat je kind zien welke waarden en normen je naleeft. Toon hoe je als mens in de wereld staat en hoe je zelf graag wilt dat mensen jou behandelen. Wees aardig, geduldig, betrouwbaar, liefdevol. Zoals eerder aangegeven: je kind is als een 3D kopieermachine, en zal jouw waarden en normen zich eigen gaan maken. Maar wel hanteerbaar binnen zijn/haar eigen karakter. 

Bronnen:
Huffingtonpost.com door Lisa Firestone
Kidshealth.org door Jennifer Shroff Pendley, PHD